Wakacje w górach…



Przyjechałeś ze mną. Na trochę na szczęście. Myślałam, że tak jak wszystkie problemy ,zostawię i Ciebie. Ale nie! Ty sobie nie mogłeś darować, by choć trochę mnie podręczyć. Przychodziłeś rano, świtem, odbierałeś siły. Nie mogłam zmobilizować się ,aby wyjśc w góry, najchętniej zostałabym w domu.
Ale szłam, ostatkiem sił, szłam, coraz wyżej, powoli aż Ciebie zgubię. I zostawałeś z tyłu, nie doganiałeś mnie. Byłam znów sobą.! Czułam się wolna. Bo w górach nic się nie liczy…. zostawiałam wszelakie problemy, szłam przed siebie, zmęczona, ostatkiem sił, jeszcze parę kroków... jeszcze jeden i… wymarzony szczyt. Czułam  się szczęśliwa! Wolna !Wolna od siebie, wolna od codzienności, od wszystkiego, co odbiera siły, co zamartwia, nie daje cieszyć się. Czułam się wolna… Zachwycałam się naturą Pragnęłam  więcej, iść dalej w nowe miejsca, iść znanym szlakiem… Byłam szczęśliwa!
Rano znów przychodziłeś… znów szukałam pretekstu, aby zostać, ale pragnienie kolejnej wyprawy było silniejsze… znów szłam powoli, zadyszana, bez sił, aż… aż udało się Ciebie zgubić. Wtedy mogłam pochłaniać góry, łapać szczęście, zdobywać kolejny szczyt.

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Wahadło lęku

-  Jesteś? - Tak - Nie wiem,czy panikuję, czy wszystko prawie ok, normalnie - Dlatego jestem. Każdy sygnał wzmacniam, prowokuję do przemyśleń, drążenia, w końcu wpadaszw panikę - Łykam tabletkę, choć dziś miałam pomonąć tę dawkę. Problem rozwiązuje się i jest mi lepiej,  nie wiem czy paramolan miał znaczenie, po prostu przyczyna lęku odeszła. Ale chyba lepiej poczułam się, zajęłam się praniem, gotowaniem.... - A ja znów wysyłam trochę wzmocnienia.  - No i wraca mała panika,zastanawiam się czy to normalne. Tak pragnę codzienności, normalności nie chce Ciebie, nie wracaj. Pragnę ulgi na dłużej nie na chwilę, zresztą w tych chwilach Ty cały czas gdzieś jesteś, daleko, ale wiem , że wrócisz.Mam dosyć.
Czytaj więcej

Pokonany lęk?

-  Hej, dlaczego uciekłaś? -  Udało się uciec od Ciebie. Przyszedłeś z Nienacki.Wybierałam się na rower i pojawiłeś się - Lubię Ciebie.Musze być blisko - Nie, ale w takich sytuacjach?! Już prawie zostałam w domu, miałam pretekst, chmurzyło się - Potem brutalnie mnie przegoniłaś. - Tak poczułam ,jak kiedyś przyjemność zmęczenia,po prostu jazdy przed siebie. I wiesz co zrozumiałam - Co? -Ja cały czas, tak jak kiedyś, gdy byłam nastolatką , staram się stworzyć pozory normalności, zwykłej codzienności. Kupują to, ale nie wiem, czy moja podświadomość w to wierzy. Raczej nie, na pewno nie. Czasami zasypia, bo zajmuję się czymś , ale chyba czuję się tak ,jakbym oglądała film o zwykłej codzienności.
Czytaj więcej

Fotka z wakacji i mój przyjaciel lęk

 -hej, wiem, że jesteś, nie ukrywaj się - sama mnie wywołujesz - nie ja tylko patrzyłam na koleżanki zdjęcie  - zamiast podziwiać, zamiast zazdrościć, myślisz o mnie - po prostu zobaczyłam jezioro, obok domek i rowery, zrozumiałam, że wciąż jesteś, że nigdy nie odczuwam ulgi, wakacyjnej  beztroski -tylko tyle  -tak, ciągle kręcisz się , jesteś blisko.  Wiele lat temu ,  na tatrzańskiej  hali powiew wiatru, pochylona trawa w zachodzącym słońcu, dały mi poczucie beztroski i wolności.Takie odczucie odpędziłoby Ciebie.O takiej chwili marzę. -może po prostu zazdrościsz ? - nie. To byłoby normalne, ludzkie. Ja poczułam tęsknotę, niepokój i złość na siebie, że w ogóle myślę o tym. -masz prawo tęsknić  - nie , to egoistyczne, K mnie potrzebuje, nie mogę marzyć, myśleć o sobie.
Czytaj więcej